Milutin Mićović

Crna rupa u Crnoj Gori

Riječ na simpozijumu: Razaranje Njegoševe Kapele na Lovćenu-razaranje duhovnog i kulturnog bića Crne Gore, Nikšić, na Markov dan 8. maj 2000. g.

Zamislimo da je na vrhu Lovćena bila Knjiga. Knjiga u kojoj su bile upisane sve tajne Crne Gore. I posebno naglašena poglavlja: Kosovo, Oktoih, Njegoš.

Ta knjiga, podignuta na najvišu duhovnu visinu je bila Lovćenska kapela. Dok su znali Crnogorci šta je u njoj bilo zapisano, dok su je čitali, ona je čuvala i hranila Crnu Goru.

Najednom je udario grom u tu knjigu. Grom mržnje i nepismenosti, jer Crnogorci više nijesu mogli da je čitaju. I spaljena je, tj. - razoren je Lovćenski oltar. I namjesto tog razorenog oltara, ostala je crna rupa, koja se onda naselila u sred Crne Gore.

Ali taj grom nije udario iz neba, nego iz demonizovanog srca crnogorske vlasti, koja je izgubila smisao za tajnu duha i kulture.

I taj grom mržnje koji je puknuo iz oslijepjelog srca crnogorske vlasti, trebalo je predstaviti kao znak novog vremena, i nove Crne Gore, koja će raskinuti veze sa starom, romantičarskom, srednjovjekovnom, vizantijskom i mračnom.

I da bi sami sebe opravdali, sve je trebalo izvesti po zakonu. Dakle, trebalo je prvo iskompromitovati Kapelu (knjigu), koja je postala nečitljiva, anahrona, mračna, srednjovjekova, retrogradna i mitomanska. Nedostojna Njegoša i dostojna nepostojanja. Ali da bi se razorila Kapela (i pocijepala Knjiga), trebalo je zavezati usta i onima koji su je još čitali i branili. Sve razloge drugih i drugačijih, trebalo je proglasiti nevažećim. Okvalifikovati ih kao retrogradne, srednjovjekovne, romantičarske, mitomanske. Ista retorika današnjeg političko-kulturnog establišmenta Crne Gore. Drugi i drugačiji se proglašavaju nepostojećim.

I na mjesto praznine razorenog Oltara na Lovćenu, napravljen je monumentalni Meštrovićev Mauzolej,- monumentalna, kosmopolitska praznina. I ta megalomanska praznina, obučena u Mauzolej, postala je simbol nove, kosmopolitske, evropske, Crne Gore. I "dostojan spomenik Njegošu".

A rupa sa vrha Lovćena, ne samo da je ušla u sred Crne Gore, nego se spustila i u njeno dno, - gdje je kasnije nazvana Duklja i dukljanstvo (Crnogorcima bukvalno nečitljiva knjiga -knjiga fikcija).

Istinski duhovni temelj Crne Gore, Kosovo, vizantijska kultura, Njegoš, proglašeni su za mitomaniju, romantizam, retrogradnu tradiciju. A Duklja i dukljanstvo (fiktivna knjiga -metastazirana rupa razorenog oltara), za temelj nove Crne Gore.

I da bi se program izveo do kraja metastazu crne rupe treba ubrzati da potpuno osvoji duhovni, kulturni i naročito politički organizam Crne Gore.

U kulturi (koja je najodgovornija za tu knjigu) to se već poodavno i bez većih teškoća sprovodi. U Crnoj Gori samo javno postoji ona kultura (poltronska) koja daje otvorenu podršku politici, koja se gradi na toj crnoj rupi. Ko drugačije (slobodno ) misli, stvara, piše u Crnoj Gori osuđen je na katakombu. Ako mu je do postojanja neka tamo postoji i neka se živ ne čuje.

Sa razaranjem Crkve u stvari idu teže. Tu treba upotrebiti savremeniju tehniku, bodrijarovski simulakrum i simulaciju. Pošto se Crkva u Crnoj Gori ne može razoriti fizičkim razaranjem Oltara, elementarnim ateizmom, onda su se dosjetili da otpadnike obuku u mantije i nazovu ih Crnogorska pravoslavna Crkva. Tako je samog đavola crnogorska vlast zavladičila u sred Crne Gore, i izdala mu policijsko punomoćje za slobodno djelovanje. On se spolja ne razlikuje od pravog vladike, nosi mantiju, mitru, Jevanđelje, a jedini mu je cilj da razori oltar istinite (srpske pravoslavne) crkve i pocijepa Knjigu (Jevanđelje).

Dubina nesporazuma, dubina krize duhovnog i kulturnog identiteta u Crnoj Gori došla je do poslednjeg oslonca, do jezika. Na djelu je potpuni nesporazum koji je najdramatičnije zahvatio duh, kulturu (pamćenje) i politiku (praktično djelovanje). Dubina nesporazuma je takva da nema više jezika na kom bi se građani Crne Gore međusobno razumjeli. Srpski jezik u ustima novih Crnogoraca (osvojenim rupom) postao je strano tijelo, "izvor mentalne zaraze".

Treba dakle izvršiti poslednju operaciju na Crnogorcima, da bi Crna Gora dobila zdravlje i konačnu desetovjekovnu slobodu. Iščupati im iz usta i iz pamćenja srpski jezik, i usaditi crnogorski, koji nema temelj u srpskom.

Crnogorski jezik, po njima, može da izrazi suštinu nove Crne Gore. One Crne Gore odvojene od srpskog temelja, od Kosova, Njegoša, Lovćena. Crne Gore pobijeđene crnom rupom.

Međutim stvari u životu ne idu po ideološkom projektu. Izmišljene stvari gutaju njihove sjenke, a stvarna karikatura razara idealizovano lice.

Na Lovćen, više ne izlazi niko, jer nije tamo dostojan spomenik Njegošu, nego praznina obučena u Meštrovićev Mauzolej, koja miriše na zločin. Najapsurdniji činovnik današnje Crne Gore, je stražar koji čuva Mauzolej. Od koga ga čuva kad tamo više niko ne dolazi? Od Ništa! I šta čuva? Ništa! I šta na kraju taj paradigmatični činovnik crnogorski radi? Čuva ništa od Ništa!!!

Ali Crna Gora, pored sve upornosti i umijeća njenih novih ideologa ne može da se pretvori u Ništa. Jer ima Njegoša, kome ništa ne mogu oni koji bi smjestili u mitologiju i fiktivnu knjigu. Pred njim su niko i ništa. A živi oltar srpske pravoslavne Crkve koji, što ga više krampama napadaju sve većim duhovnim ognjem isijava. I živi srpski jezik, postaje življi, kreativniji i umniji kod svih onih u Crnoj Gori koji brane i obnavljaju njegov srpskovizantijski korijen.

Milutin Mićović

Mitropolija Crnogorsko-primorska : Aktuelno : Saopštenja